TER APEL - SELLINGEN 15 km 15/15
21 september 2026
We zagen het restant van het klooster van Ter Apel enkel aan de buitenkant. In plaats van rechtsaf door bos en weidegebied te gaan, ging de route linksaf langs de Sellingerweg om als eerste bij de molen van Ter Haar te komen. Dit is een standerdmolen die er volop in de zon prachtig bij stond. Vanaf Ter Haar liep het pad verder richting Sellingen. In de omgeving van het gehucht Ter Wisch volgde een afslag door de landerijen.
Een deel van de Wischluiweg liep het pad langs de Ruiten Aa. De Ruiten Aa is een beek die door het beekdal van Westerwolde slingert en bij Wessinghuizen samenvloeit met het Mussel-Aa-kanaal tot de Westerwoldse Aa. Waar de beek in de twintigste eeuw grotendeels werd gekanaliseerd, zijn de meanders via omvangrijke natuurherstelprojecten weer in ere hersteld. Het Ruiten-Aa-kanaal werd tussen 1916 en 1920 parallel aan de beek gegraven voor de scheepvaart en een snelle waterafvoer van de ontgonnen veengebieden. Tegenwoordig heeft het kanaal zijn oorspronkelijke vrachtfunctie verloren en dient het, samen met het beekdal, vooral de recreatievaart, natuurontwikkeling en waterberging.
Het traject langs de Ruiten Aa was lastig begaanbaar. Boeren hadden de weilanden afgesloten met schrikdraad. Omdat we toch rechtdoor wilden, zoals de digitale kaart aangaf, klauterden we over het met schrikdraad afgezette hek. We hielden de Ruiten Aa aan de rechterhand.
Na de oversteek van de Ter Apelerstraat volgde een laag en nat weilandgebied waar zelfs volop paddenstoelen groeiden. Ook dit terrein was afgesloten. Een omweg werd niet genomen; de route op het scherm bleven we volgen.
Bij camping De Vreemde Eend was gelegenheid voor een pauze. De alleraardigste eigenaar nodigde ons zelfs voor een kopje koffie uit. Vanaf de camping liep het traject langs het Ruiten-Aa-kanaal; hier loopt ook het Noaberpad. Verder was er een ontmoeting met een stel dat aan het oefenen was voor de Tocht om de Noord. In Sellingen bezochten we de oude dorpskerk. Deze hervormde kerk stamt oorspronkelijk uit de veertiende eeuw en is opgetrokken uit forse kloostermoppen. Het eenbeukige godshuis fungeerde destijds als dochterkerk van Vlagtwedde en diende voor de boeren en veenontginners in Westerwolde. Binnenin zijn middeleeuwse muurschilderingen bewaard gebleven. Op het dak liggen de weinig voorkomende holle en bolle pannen, die heel toepasselijk monniken en nonnen worden genoemd.
Bij de auto aangekomen kwam een oudere dame op ons af. Ze was boos omdat wij de hele dag voor haar huis hadden geparkeerd. We hebben het verhaal met verbazing aangehoord en aangegeven dat het de openbare weg is. Op haar opmerking dat dit een respectloze reactie was, liet ik het er maar bij zitten. Gastvrij dorp, dat Sellingen.
