Het systeem Dekker (ontwikkeld door molenmaker A.J. Dekker in de jaren twintig van de vorige eeuw) is een uitvinding om het rendement van een molen aanzienlijk te verhogen door principes uit de vliegtuigbouw toe te passen op het wiekenkruis.
Bij een traditionele molenwiek is de ijzeren roede een rechthoekige, stompe balk. Als de wind daarop botst, ontstaat er aan de voorkant veel weerstand en aan de achterkant van de balk wervelingen (luchtturbulentie). Dat remt de wiek af en kost bruikbare energie.
Dekker paste dit aan door de roede en het hekwerk te bekleden met een schaal van gegalvaniseerde staalplaat of zink. Hiermee gaf hij de wiek de vorm van een vliegtuigvleugel.
De aerodynamische werking berust op drie ingrepen:
Stroomlijneus: Aan de voorkant van de roede (de snijdende kant die door de lucht klieft) wordt een afgeronde neus gemonteerd. De lucht stroomt daardoor soepel om de roede heen in plaats van ertegenaan te botsen, wat de luchtweerstand sterk verlaagt.
Vleugelprofiel en liftkracht: De beplating loopt over en onder de roede door richting het hekwerk en vormt een bolle bovenzijde en een vlakkere onderzijde. Net als bij een vliegtuigvleugel moet de lucht aan de bolle kant sneller stromen, waardoor daar een onderdruk (zuiging) ontstaat. Deze aerodynamische 'lift' trekt de wiek als het ware vooruit in zijn draairichting.
Geleidelijke overgang: De stroomlijnkap sluit naadloos aan op het wiekhek (waarachter traditionele zeilen of zelfzwichtingskleppen zitten), zodat de wind zonder hinderlijke turbulentie langs het hele wiekoppervlak vloeit.
Door deze aanpassingen begint een 'verdekkerde' molen al bij heel weinig wind te draaien en levert het gevlucht aanzienlijk meer paardenkrachten dan met een traditioneel wiekhek. Een praktisch nadeel van het systeem was dat een molen bij plotselinge windvlagen soms zó hard liep dat afremmen op de vang lastig werd. Om die reden werd het systeem Dekker vaak uitgerust met remkleppen in de stroomlijnbeplating om het gevlucht gecontroleerd te kunnen afstoppen.